U ovo zamršeno i teško vreme pažnji šire javnosti je promakao još jedan atak vlasti na javne slobode. Radi se o partijskom instaliranju većine članova Upravnog odbora Instituta Beogradskog univerziteta za filozofiju i društvenu teoriju.

Institut za filozofiju i društvenu teoriju (IFDT) je osnovan kao Centar za filozofiju i društvenu teoriju pri Institutu društvenih nauka 1981. godine.

Kako stoji na sajtu Instituta „osmoro nastavnika Filozofskog fakulteta koji su optuženi za inspirisanje i organizovanje studentske pobune i označeni kao politički neprijatelji, 1975. su uklonjeni iz nastave: Mihailo Marković, Zagorka Golubović, Dragoljub Mićunović, Miladin Životić, Ljubomir Tadić, Svetozar Stojanović, Nebojša Popov i Trivo Inđić. Tek nakon šest godina, 1981, i formalno su dobili otkaze.

Međutim, zbog pritiska kritičke javnosti u zemlji i van nje, kao i zbog velikog broja pravnih presedana koji su u ovom slučaju učinjeni, odlučeno je da se nepodobni profesori (M. Marković, Z. Golubović, D. Mićunović, M. Životić, Lj. Tadić, S. Stojanović, N. Popov) stave pod okrilje Centra za filozofiju i društvenu teoriju.

Naredne decenije, sve do 12. februara 1992, kada je Centar prerastao u samostalni Institut za filozofiju i društvenu teoriju, u Centru su zaposleni uticajni i, takođe, politički stigmatizovani društveni teoretičari: Božidar Jakšić, Vojislav Koštunica, Zoran Đinđić, Vesna Pešić, Laslo Sekelj itd.

Prelomni politički događaji urušavanja evropskog socijalizma i sovjetske dominacije istočnom Evropom u Jugoslaviji su iznova u središte zbivanja stavili nekadašnje disidente.

Većina novostvorenih partijskih struktura je krajem osamdesetih i početkom devedesetih u svom vrhu imala njihove predstavnike, sada okupljene oko Centra i Instituta za filozofiju i društvenu teoriju.

Mihailo Marković postao je potpredsednik vladajuće SPS i njen glavni ideolog; Dragoljub Mićunović izabran je za predsednika Demokratske stranke, jedne od prvih opozicionih stranaka u Srbiji; Nebojša Popov je bio jedan od lidera poslednjeg pokušaja stvaranja jugoslovenske alternative, UJDI-ja; Miladin Životić stao je na čelo Beogradskog kruga, stožerne antiratne organizacije u Srbiji; Svetozar Stojanović je postao specijalni savetnik prvog predsednika SR Jugoslavije, Dobrice Ćosića.

Od nastanka, pa do danas IFDT deluje kao značajna i ugledna naučno-istraživačka ustanova – kako kod nas, tako i u svetu. Sloboda naučnog istraživanja, kritičko propitivanje društvene stvarnosti, nezavisno od bilo kakvog partijskog ili ideološkog autoriteta, je ugrožena partijskim postavljenjem novih članova Upravnog odbora.

Za predsednika UO IFDT (prema pisanju NIN-a od 25. 4. ove godine) Vlada je postavila Zorana Avramovića, visokog funkcionera SNS-a, i profesora na Megatrendu. Avramović je bio visokopozicionirani funkcioner Ministarstva prosvete za vreme vladavine Slobodana Miloševića, kao član Srpske radikalne stranke.

Ovaj akt Vlade direktor dr Predrag Bojanić ocenjuje kao ugrožavanje samostalnosti Instituta. Bojanić dodaje da je autonomija Instituta bila uvažavana od svih prethodnih vlada Republike Srbije, kao i Ministarstva prosvete i nauke. Vlasti su odluke o svojim članovima UO Instituta usklađivale sa naučnim i projektnim ciljevima Instituta, kao i uz konsultacije sa zaposlenima.

Institut se protivi mešanju izvršne vlasti u naučno-istraživačku delatnost, tj. ugrožavanju slobode naučnog istraživanja, kao nužnog uslova bez koga nauke, naprosto, nema.

UPSS poziva naučnu, stručnu, medijsku i širu javnost da pruži podršku istraživačima Instituta za filozofiju i društvenu teoriju u njihovom nastojanju da brane i zastupaju načelo slobode nauke i načelo slobode njihovog naučno-istraživačkog rada.

LEAVE A REPLY

Vaš komentar
Unesite Vaše ime ovde

Ovo veb mesto koristi Akismet kako bi smanjilo nepoželjne. Saznajte kako se vaši komentari obrađuju.